ميرزا حسن به دليل علاقه مفرطى كه به بزرگان خانواده خود دارد اين القاب را درباره آنها بسيار مفصل‌تر به كار مىبرد كه ذيلا به نمونه‌اى اشاره مىشود : . « . . . ملك اعاظم سادات ، متجلى به اقسام سعادات ، زبده اعاظم ، قدوه افاخم ، ناصر آيات شريعت غرا ، ناصر رايات ملت بيضا ، صدر صدور زمان سيد على خان الحسينى الحسنى المدنى موطنا الدكنى الهندى ، مسكنا الشيرازى اصلا دويمين جد نگارنده . . . » ( بازار مرغ ) . و موارد بسيار ديگر كه ذكر آن از حوصله اين گفتار خارج است . ج : استفاده از آيات قرآنى و احاديث نبوى و اشعار و امثله و دعاها و جمله‌هاى معترضه عربى به صورت استشهاد و تمثيل و يا در ادامه كلام ، هم در گفتار اول و هم در گفتار دوم ، مورد كمال استفاده قرار مىگيرد و در اين موارد به نثر فارسنامه ناصرى حالت نثرى فنى و مصنوع مىبخشد : 1 . آيات قرآنى : « . . . از سخط اعليحضرت ظل اللهى ادام اللّه شوكته و دولته نمود رَبَّنَا افْتَحْ بَيْنَنا وَ بَيْنَ قَوْمِنا بِالْحَقِّ وَ أَنْتَ خَيْرُ الْفاتِحِينَ » ( مقدمه گفتار اول ) . « . . . بر سر منابر مسلمانان نام حضرت ولايت‌مآب امام المتقين به ناسزائى گفته مىگفته چون عمر ابن عبد العزيز لواى سرورى افراشت . . . فرمان . . فرستاد كه بجاى آن سخنان ناسزا در حق پيشواى اولياء ، آيه كريمه إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَ الْإِحْسانِ وَ إِيتاءِ ذِي الْقُرْبى را تلاوت كنند . . . » ( وقايع سال 95 ) . « . . . روزى قرآن را باز كرده آيه كريمه وَ اسْتَفْتَحُوا وَ خابَ كُلُّ جَبَّارٍ عَنِيدٍ . . . » ( وقايع 126 ) . « . . . به عقوبت آن گرفتار شود حَسْبُنَا اللَّهُ وَ نِعْمَ الْوَكِيلُ . . . » ( وقايع سال 261 ) . « . . . و آخر كلمه‌اى كه بر زبان او جارى شد آيه كريمه ما أَغْنى عَنِّي مالِيَهْ هَلَكَ عَنِّي سُلْطانِيَهْ . . . » ( وقايع سال 372 ) . « . . . بعد از او نامى از ديلميان برده نشد قال اللّه تعالى تِلْكَ الْأَيَّامُ نُداوِلُها بَيْنَ النَّاسِ . . . » ( وقايع سال 448 ) . « . . . و بلده ابرقوه را قاعا صفصفا نمودند . . . » ( وقايع سال 744 ) . « . . . دست تسلط و استيلاى شاهزادگان گوركانى از مملكت فارس كوتاه گرديد و مفاد آيه كريمه إِنَّ الْأَرْضَ لِلَّهِ يُورِثُها مَنْ يَشاءُ مِنْ عِبادِهِ . . . » ( وقايع سال 857 ) . « . . . بر مهر سلطنتى خود نگاشت إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَ الْإِحْسانِ . . . » ( وقايع سال 883 ) . « . . . اسيران را كه شماره آنها از سى هزار نفر مىگذشت گنجايش داد ذلِكَ فَضْلُ اللَّهِ يُؤْتِيهِ مَنْ يَشاءُ * . . . » ( وقايع 908 ) . « در آخر سال هشتصد و سى و سه ، نداى ارْجِعِي إِلى رَبِّكِ راضِيَةً مَرْضِيَّةً را شنيده . . . » ( همانجا ) . . . 2 . احاديث نبوى و ادعيه : « شاه اسماعيل حديث فى التأخير آفات را خوانده بر داعيه خود افزود . . . » ( وقايع سال 905 ) . « . . . چون مدتى بگذشت به حديث حب الوطن من الايمان قاصد بلده اردبيل گرديد . . . » ( وقايع سال 908 ) . « . . . اين حديث را كه به نوعى از پدر خود شنيدم اين است : ان لنا باردبيل كنز واى كنز فليس بذهب و لا فضه و لكنه رجل من اولادى يدخل تبريز مع اثنى عشر الفا راكبا . . . »